อาจารย์ ไม่ใช่ อาจม

   การเป็นอาจารย์นี่มันเหนื่อยเนอะ  จะให้ถูกใจบรรดาศิษย์บังเกิดเกล้าไปซะทุกคน ก็คงยาก ไอ้ที่เราว่าดี เค้าก็มองว่าแย่  ไอ้ที่เราว่ามันแย่  เค้าก็มองว่านั่นน่ะของดี  บางทีกำลังใจก็หด(ดีนะที่เป็นกำลังใจ อ๊ะ คิดไรเนี่ย)ถดถอยไปบ้างเหมือนกัน

   ดูจากเมื่อปีที่แล้ว  เดี้ยนให้งานนักศึกษาไปค้นคว้า  แล้วก็ส่งงานคืนให้พร้อมคอมเม้นต์ และคะแนนตามคุณภาพ ที่ออกจะเป็นคุณนะพลาด  ซะมากกว่า   หลังจากนั้น ก็ให้นักศึกษาแก้ไขงาน และออกมาทำการพรีเซ้นต์งานหน้าห้อง 

   ปรากฏว่า คนแรก เปิด PowerPoint มาพูดไปมองเพดานไป (มองหาขี้จิ้งจกรึไงมิทราบ) ทำท่านึกไม่ออก ว่าจะพูดอะไร  พอตั้งหลักได้ เธอก็หันก้นให้คนฟัง พร้อมอ่าน Powerpoint ที่เตรียมมาอย่างตั้งใจ  ไม่สนใจกล้องช่อง 3 5 7  หรือ ช่องแคบมะละกาเล้ย 

    เดี้ยนทนไม่ได้เลยบอกว่า

"นักศึกษาคะ  จะมอง  PowerPoint  น่ะไม่มีใครว่าหรอกค่ะ แต่อย่าหันก้นให้ผู้ฟังค่ะ ไม่อยากดู"

    คนที่สอง  หันหน้าให้คนดู ยิ้มแย้มแจ่มใส อ่าน  PowerPoint ที่มีแต่หัวข้อเตรียมมา  หัวข้อจริง ๆ  เอ็งไม่คิดจะอธิบายอะไรให้มันกระจ่างแจ้งกว่านี้หน่อยเหรอฟะ  

   เดี้ยนทนไม่ได้อีก เลยบอกว่า

"ช่วยเริ่มต้นตั้งแต่หัวข้อแรกใหม่ แล้วอธิบาย ยกตัวอย่างเพิ่มทุกหัวข้อด้วยค่ะ" 

    เท่านั้นแหละ วิญญานนักศึกษาออกจากร่าง  แลดูผีสางออกจากร่างกันทั้งกลุ่ม หาคำอธิบายกันวุ่นวาย  จนเวลาผ่านไปสามปี  เดี้ยนผมหงอกไปสองเส้น ก็ยังไม่มีคำตอบ เดี้ยนก็เลยบอกว่า งั้นขอผ่านไปที่คนที่สาม 

   คนที่สาม อธิบายหัวข้อไปได้นิดนึง เที่ยวนี้มีตารางอธิบายประกอบ ปรากฎเอาตารางมาผิดอัน หัวข้อเรื่องนึง ตารางอีกเรื่องนึงไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ไม่ว่าจะในประเทศ หรือต่างประเทศ  

เดี้ยนก็ทักอีก

"เฮ้ย!! อาจารย์ว่ามันผิดอันแล้วนะ เรียงหน้าผิดมารึเปล่าเช็คสิ เดี๋ยวเพื่อนก็งงตาย" 

    เที่ยวนี้ นักศึกษาในกลุ่มบางคน เริ่มชักสีหน้า  ทำหน้าไม่พอใจ มีอะไรมาต่อยกันเลยดีกว่า 

แต่บอกล่วงหน้านะจะได้วิ่งหนีก่อน 

    ซักพักหาไม่เจอ ทำท่าจะ พรีเซ้นต์ต่อ เดี้ยนก็เลยบอกว่า ขอยุติการรายงานของกลุ่มนี้ค่ะ ขอให้ทั้งกลุ่มมาคุยกับอาจารย์ก่อน  และขอให้กลุ่มอื่นนั่งดูงานของตนเอง แล้วมาคุยกับอาจารย์ทุกกลุ่มเลยค่ะ 

นักศึกษากลุ่มนั้น ซึ่งบางคนหน้าหงิกไปแล้ว มานั่งด้วยหน้าตาไม่พอใจ แล้วก็บ่นว่า

"ตั้งแต่เรียนมา หนูไม่เคยเจออาจารย์คนไหนเนี๊ยบเท่าอาจารย์เลยค่ะ" 

"อาจารย์ทำไมละเีอียดจังคะ ตรวจรายงานหนูทุกหน้าเลย" 

"ตอนแรกหนูชอบวิชานี้นะคะ พอเจอแบบนี้หนูมึนตึ๊บเลย" 

"อาจารย์จบที่ไหนคะ  คนจบที่เดียวกับอาจารย์เป็นแบบนี้มั๊ย"

(ไอ้คนถามคำถามนี้  วอนจริง ๆ ชั้นเป็นแบบนี้ไปเกี่ยวอะไรกับสถานศึกษาชั้นยะ) 

ฯลฯ

สารพัดจะตัดพ้อต่อว่า  ฟังแล้วเจ็บเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะที่มันพูดหรอก  วันนั้นรองเท้ามันกัดตีน

เอ้ย เท้าเดี้ยนอยู่น่ะ  จ๊ากกกกกก จ๊ากกกกกกกกก

เดี้ยนหัวเราะ แม้จะรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย แต่ก็บอกท่าน ๆ เหล่านั้นว่า

  "อาจารย์จะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ตรวจแบบผ่าน ๆ ไปก็สบายดีนะ  แต่พวกเราจะได้ประโยชน์อะไร พวกเราบอกไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจ แล้วพวกเราพยายามเต็มที่แล้วหรือยัง  เพราะฉะนั้นไม่ว่ายังไง ไปลองพยายามมาใหม่ มีอะไรมาปรึกษาได้   อาจารย์ก็เป็นแบบนี้แหละ  และไม่คิดจะเปลี่ยน  ดีแล้วพวกเราจะได้จำอาจารย์ได้แม่น ๆ อย่าลืมนะ อาจารย์ชื่อ วรินทร์ธร  555"

    เป็นไงคะเพื่อน ๆ อนาคตของชาติ   เดี้ยนผิดใช่มั๊ยเนี่ย ที่ทำตัวเองให้ยุ่งยาก  อยากบอกว่า

สวัสดีประเทศไทย  ว่าแล้วก็สะบัดตูด พร้อมกระเผลก ๆ ไปเปลี่ยนรองเท้าดีกว่า เจ็บโว๊ยยยยยยย

ลป: นักศึกษาคะมาเรียน ต้องการแค่กระดาษแผ่นเดียวเหรอคะ อยากรู้........ (แต่ไม่ต้องตอบนะ)