อาจารย์ ไม่ใช่ อาจม

ความเดิมตอนที่แล้ว....เป็นไง ขึ้นหัวเรื่อง เหมือนกำลังดูภาพยนตร์อะไรซักอย่างเนอะ...ขอท้าวแขน เอ้ย ท้าวความซักนิด  ว่าหลังจากที่เดี้ยนได้พบกับชะตาฟ้าลิขิตให้ต้องมาเป็นอาจารย์ที่จังหวัดหนึ่ง ในดินแดนแถบอีสาน บ้านเฮาแล้ว ชะตาชีวิตหลังจากนั้นเป็นไงบ้าง

เดี้ยนได้รับมอบหมายให้สอน 3 วิชา ให้แก่นักศึกษา (ที่แสนจะโชคร้าย) 7  ห้อง มี  เอกศิลปะ  บรรณารักษ์ พัฒนาชุมชน    ภาษาอังกฤษ  คณิตศาสตร์  อิเล็กทรอนิกส์  และ เกษตร เป็นไงคะ หลากหลายดีมั๊ยแต่ละเอก 

ถามว่าตื่นเต้นมั๊ย  ไม่ตื่นเต้น ก็บ้าแล้ว คนไม่เคยสอนหนังสือ เคยแต่นั่งอ้าปากฟังอาจารย์  จนขี้จิ้งจกตกใส่ พร้อมพยักหน้าให้กำลังใจอาจารย์เป็นระยะ ๆ อย่างเดี้ยน ต้องมาสอนหนังสือ  ตรูจะตายหน้าห้องมั๊ยน๊อ กลัวไปต่าง ๆ นานา

ทำไงล่ะ??  ....

ขั้นแรก  ....ซ้อม ซ้อม ซ้อม (ขอยืมขี้ปากเขามาใช้หน่อย)  ก็ต้องเตรียมสอนสิคะ  จะให้ท่องเป็นนกแก้วนกขุนทอง โดยขาดความเข้าใจในเนื้อหา อย่างถ่องแท้จะได้กระไร  ดังนั้น จึงต้องยืมหนังสือมากมายก่ายกอง ท่วมหัวท่วมหู หอบกลับหอพักสาวโฉด   แล้วก็ตะลุย อ่าน อ่าน short note  ท่อง ทำความเข้าใจ  อย่างไม่คิดชีวิต

ขั้นสอง...  อ่านแล้วก็พยายามนึกตัวอย่างประกอบ ที่จะทำให้นักศึกษาเข้าใจง่าย ๆ  และที่สำคัญลองตั้งคำถามตัวเอง  แล้วลองตอบ ลองสงสัยโน่นนี่ในเนื้อหา แล้วดูว่าตัวเองตอบได้มั๊ย ถ้าตอบไม่ได้ ต้องค้น ๆ ๆ  จนกว่าจะได้คำตอบ  ขนาดนอน ๆ อยู่ บางครั้งนึกคำถามได้ ตกสะเดิด (สะดุ้ง) ลุกขึ้นมาอ่านตอนตีสอง ก็มี  ไม่ค่อยได้หลับได้นอนหรอกค่ะ วิตกจริต  หนังสือนี่วางอยู่ข้างตัวเลยทีเดียวเชียวค่ะ ....นึกถึงคุณ Clock ขึ้นมาทันที ถ้าตายจะเท่ห์มาก เพราะตายอย่างมีความรู้ 555

แล้วพอไปสอนจริงๆ เป็นไง???

ห้องแรก เอกศิลปะ    ห้องนี้เรียนค่อนข้างอ่อน เขามีความเป็นศิลปินเยอะ แต่ก็เป็นมิตรกับเราทำให้ใจชื้นขึ้นมาเชียว แต่ครูใหม่หัดสอน  ณ  ตอนนั้น เวลาสอนใช้ชอล์กค่ะ  หลับหูหลับตา พูดๆๆๆ เขียน ๆๆๆ ในกระดานดำ อย่างเดียว เขียนจั๊ง  จนหมดที่เขียน  เขียน แล้ว ลบ  เขียนแล้ว ลบ เพื่อไม่ต้องสบตากับนักศึกษานั่นเอง มองกระดานดีกว่า    เขาให้เวลาสอน 150 นาที แต่เดี้ยนสามารถ สอน 2 บทหมดภายใน 90 นาที หมดเรื่องพูด ทำไงดี    "เอ่อ !! นักศึกษาคะ วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะ (จารย์หมดมุก แหะ แหะ) "  (ไม่อยากบอกเลยว่าพอกลับมาที่คณะ ปรากฎว่าลืมสอนบางหัวข้อด้วย ...ขอโทษด้วยนะค๊า นักศึกษาที่ร๊าก)

     ออกจากห้องมาปุ๊บ พี่ ๆ อาจารย์รุ่นเก่าแซวเลยว่า

 "  ถ้าออกไปข้างนอก ไม่ต้องบอกอาชีพใครเลยนะน้อง  มันฟ้องอยู่ที่หน้าหนูเลยเนี่ย" 

ไอ้เราก็สงสัยหน้าตาชั้นเป็นครูขนาดนั้นเชียว เพิ่งสอนวันเดียวเนี่ยนะ   แต่....เมื่อเข้าห้องน้ำ  โอ้ว!!  แม่เจ้า  ผงชอล์กขาว ๆ เต็มหน้าเดี้ยนเลยนะนั่น   ไม่จริ๊ง  เดินสวย มั่นใจ มาตลอดทาง  มีเสียงแซวเป็นระยะ ๆ ว่า อาจารย์สวยจังค่ะ (ครับ)   ยังเดินยิ้ม กระหยิ่มใจ  เชิด  จนสะดุดขาตัวเองล้ม    โธ่เอ้ย เรื่องเป็นงี้นี่เอง ....จะอายก็ไม่ทันแล้ว...

ห้องที่สอง บรรณารักษ์    บังเอิญ ครูใหม่ จำห้องเรียนผิด แถม ตื่นเต้น ท้องเสียซะงั้น  ทำให้เข้าห้องช้าไป 5 นาที  พอเข้าห้องปุ๊บ นักศึกษาตะโกนขึ้นมาเลย  " อาจารย์มาสวยนะคะ" 

เดี้ยนคิด  " มาอยู่แถวนี้นี่ดีจัง มีแต่คนชมว่าสวย อยู่ที่อื่นไม่เห็นมีใครชม"

สอนอย่างมีความสุขม๊าก มาก ยิ้ม ปล่อยมุก ตลอดคาบ ตามประสา คนบ้ายอ  ...แต่ก็ยัง...หลบสายตาเขียนกระดานเหมือนเดิมตามฟอร์ม 

พอสอนเสร็จ  กระหยิ่มใจ  เดินมาคุยกับพี่ ๆ  " พี่คะ นักศึกษาแถวนี้ น่ารักจังเลย เมื่อกี้จิ๊บไปสอน เขาบอกจิ๊บมาสวยด้วย เอ แต่ทำไมจะชมว่าสวย ต้องมีคำว่ามาด้วยคะ ทะแม่ง ๆ เนอะ"

พี่ ๆ "กร๊าก กกกกก   ไอ้จิ๊บเอ้ย เค้าไม่ได้ว่าเอ็งสวย  สวยแถวนี้คือสายโว้ย  เขาว่าเอ็งมาสอนเค้าสาย  ยังจะมีหน้ามายิ้มอีก"

เดี้ยน  "แตร่ว แตร่ว แตร่ว" หน้าแตก.....

     โธ่เอ้ย  มาสอนครั้งแรก ก็ปล่อยไก่เกือบหมดเล้า  เซ้ง เซ็ง ชีวิตครูใหม่   เอาไว้สองเอกก่อน.....คราวหน้าจะมาบอก...ว่าไปสอนเอกอื่นเป็นไงอีกบ้าง....กลัวยาว ...แต่จริง ๆ เป็นแผนไว้ให้มีเรื่องให้ตัวเองอัพ...555...

ลป. (ลืมไป อันนี้มาเพิ่มเติมค่ะ เห็นบางคนงง  ... ภาษาอีสาน ถ้ามาสวย ก็คือ มาสายค่ะ)